اجازه بدهید این کتاب را با یک اعتراف شروع کنم؛ نقطه شروع همهچیز برای
من. سالها پیش، در یکی از اولین پروژههای مشاورهام، من روح یک سازمان
را کشتم. البته نه به معنای واقعی کلمه. آن موسسه فرهنگی قدیمی هنوز
پابرجاست، اما آن جرقه، آن شور و حس تعلق عمیقی که اعضایش را مانند
خانواده به هم پیوند میداد، مدتهاست که مرده است. و من، با تمام نیتهای
خوب و ابزارهای مهندسیام، در این ترور خاموش نقش داشتم.
آن روزها، بهعنوان یک مهندس صنایع جوان، دنیای من دنیای نمودارها،
فرآیندها و استانداردها بود. وقتی برای اولین بار پا به دنیای سازمانهای
غیرانتفاعی گذاشتم، با جهانی روبرو شدم که بر اساس روابط و شهود پیش
میرفت. من با تمام قوا برای «حرفهایسازی » این سازمانها بسیج شدم؛
برایشان ساختارهای بینقص ماشینی طراحی کردم، غافل از آنکه این اسکلت
فلزی، کالبد نرم و ارگانیک روابط انسانی آنها را میشکافت.
تلخترین بخش ماجرا این بود که میدیدم تیمها، ساختار زیبای من را روی
دیوار قاب میکردند، اما در عمل، آن را دور میزدند تا بتوانند کار واقعیشان
را انجام دهند. در ابتدا آن ها را به «مقاومت در برابر تغییر » متهم م یکردم،
اما حقیقت این بود که آن ها برای بقا م یجنگیدند؛ برای محافظت از روح
سازمانشان در برابر تهاجم منطق ماشینی من.
این کتاب، محصول بیست سال دس توپنجه نرم کردن با همین تناقض
دردناک و سفر شخصی من از جایگاه یک «معمار ماشین » به یک «باغبان
اکوسیستم » است؛ سفری که در آن آموختم سازما نهای مأموری تمحور، ماشین
نیستند که مهندسی شوند؛ آن ها سیستم های زنده ای هستند که باید پرورش
داده شوند.